Mijn eerste Agapornis Pullarius Pullarius

In 2009 kocht ik mijn eerste koppel Pullaria’s bij een zeer ervaren Pullaria kweker uit Ruinen. Al vele jaren kweekte ik met de Agaporniden en met name de wilkleur personata’s, die mijn favoriete Agapornis is. Maar toen ik de website van Pullaria’s aanklikte met daarachter het verhaal van Alfred Echten over zijn Pullaria’s, was ik enorm gecharmeerd van dit bijzondere vogeltje.

Mail adres opgezocht en gelijk een e-mail naar Ruinen verzonden, met meteen de vraag of hij ook nog een koppel te koop had. Na een paar keer heen en weer gemaild te hebben, met mails terug van Alfred in positieve zin, weet je wel hoeveel een koppel kost en er is wel een wachtlijst waar je op komt te staan.

Oké prima, maar ik heb wel serieuze belangstelling voor je vogels. Later, op een zondag werd ik door Alfred uitgenodigd en mocht ik zijn bijzondere collectie bewonderen. Prachtig vond ik het en was meteen verliefd geworden op dit bijzondere vogeltje, en onder genot van meerdere koppen koffie hebben wij nog een paar uur zitten praten over de Pullaria’s. Waarna ik met een voldaan gevoel en vol ideéén huiswaarts keerde, en in mijn achterhoofd malend wanneer ik een koppel Pullaria’s kreeg aangeboden.

Enige maanden later belde Alfred mij of ik nog belangstelling had voor een koppel Pullaria’s (domme vraag natuurlijk) ,Want er zou een koppel naar Duitsland gaan en dit werd geannuleerd wegens ziekte.
Mij werd verteld dat hij een goed gevoel bij de laatste ontmoeting had en dat wij qua kweek op dezelfde golflijn zitten en hij mij het koppel wel toe wilde spelen.En zo was ik ineens de trotse bezitter van een koppel Pullaria’s.

Qua kweek ging het nog niet zo goed (zie kweekverslagen ) en om toch verder te willen met pullaria’s heb ik Alfred in 2011 weer gebeld met de vraag of hij dat jaar ook nog jonge Pullaria’s had gekweekt en deze ook eventueel wilde verkopen aan mij. Hij vertelde dat hij nog twee mannen en poppen had zitten maar dat die min of meer al had verkocht aan een man in Azié. Maar eigenlijk vond hij het nog mooier dat de vogels hier in de buurt bleven zodat wij in de toekomst weer konden ruilen i.v.m. de bloedlijnen. Dus weer op naar Ruinen en de vogels opgehaald. Wij konden van deze vier vogels twee onverwante koppels maken en dus ben ik nu trotse bezitter van drie koppels Pullaria’s.